JEZUS LEEFT!

Vandaag is het Pasen en wat is dit een feest om bij stil te staan! In deze tijd wordt je misschien in beslag genomen door alles wat er speelt in de wereld, maar dit is juist een moment om stil te staan bij de betekenis van Pasen.

Gister maakte ik een wandeling met mijn man door de prachtige lente natuur. Op de helft van de wandeling zaten we op een bankje bij het water. Een meerkoet bouwde zijn nest en in de verte zwom er heel ontspannen een watervogel langs. De natuur leek zich geen moment druk te maken over de onrust in de wereld. De knoppen in de bomen barsten zonder schroom open, de bloemen lijken vol trots hun kleurenpracht te laten zien en dieren bereiden de komst van de toekomstige generatie druk voor….

Vrijdag vierden we Goede Vrijdag. We dronken deze keer thuis uit de beker en aten van het brood. Jezus lichaam voor ons verbroken, Zijn bloed voor ons vergoten. Een stille dankbaarheid vulde mijn hart bij het drinken van de wijn. Hij heeft een nieuw verbond met ons gesloten. Jezus gaf ons met het avondmaal Zijn teken van trouw. Maar na deze dag kwam Stille Zaterdag. Een dag van verdriet, gemis, verlies, wanhoop, angst, afwachting van wat komen gaat.

Juist in verdriet en angst raken we soms het zicht kwijt op het avondmaal. Dat laatste moment dat Jezus samen met Zijn leerlingen aan tafel aanligt en een maaltijd met ze deelt. Een intiem moment waarin Hij al weet wat gaat komen en Zijn leerlingen hier ook op voor bereid. En deze maaltijd geeft Hij hen mee als teken. Het spreekt van een nieuw verbond dat God aan is gegaan met Zijn kinderen; Goede Vrijdag geeft ons vrij toegang tot God.

Dwars door de pijn van Goede Vrijdag en de stilte op zaterdag, mogen we met Pasen kijken naar wat God ons laat zien in Zijn natuur; we mogen trots onze kleurenpracht laten zien, we mogen zonder schroom laten zien hoe we bloeien en we mogen onszelf voorbereiden op de toekomstige generatie.

Pasen is een nieuw begin, nieuwe mogelijkheden, hoop, verwachting. Toch is er juist nu bij heel veel mensen de verwachting van moeilijke momenten, wanhoop en onmogelijkheden. En waar een nieuw begin zou moeten starten, komt juist het einde ineens zo dichtbij….

Toch staat er in Gods woord, de Bijbel, dat we mogen kijken naar de vogels, zoals wij die gister ook tegen kwamen. ‘Ze zaaien niet, ze maaien niet en ze bewaren geen voorraden in schuren. Jullie hemelse Vader geeft ze te eten. Jullie zijn toch veel belangrijker dan de vogels?’ (Math. 6:26)

God stuurde Zijn zoon voor jou, omdat Hij heel veel van je houdt. Hij kijkt dankzij Jezus dwars door al je tekortkomingen heen. En Hij wil je Zijn vrede geven in tijden van onrust en onzekerheid. Jezus leeft en daardoor mag jij leven, in welke omstandigheden je je ook bevindt.

Ik hoop en bid dat God je zal raken met Zijn liefde deze speciale dag en dat Hij je mag vervullen met Zijn zegen en nabijheid. Waardoor angst zal wijken in Jezus naam en Hij je tot bloei mag brengen dwars door alle onmogelijkheden heen!

Gezegend Pasen!

EEN LICHT OP MIJN PAD

Door de uitzonderlijke situatie waar we met elkaar in zitten zijn wij nu alweer 3 weken via livestream met onze gemeente verbonden. Ik kijk elke keer weer uit naar onze kerkdienst en wat is het fantastisch dat we op deze manier verbonden kunnen zijn met elkaar in een tijd dat je niet bij elkaar mag komen. Toch mis ik het praten met gemeenteleden. Vooral met de mensen die je alleen in de kerk tegen komt, voel je nu die afstand. Daarom besloot ik een vrouw waar ik vaak mee praat en best wel wat mee deel, een kaart te sturen. Ik wilde haar bemoedigen met een tekst en kwam ‘zomaar’ Psalm 119:105 tegen. Deze tekst zette me aan het denken….

Ik loop ’s avonds laat vaak nog een rondje met onze hond. Wij hebben een tijdje een stacaravan gehad en op de camping stonden maar weinig lantaarnpalen. Dat zorgde er voor dat ik met een zaklamp op pad ging om de hond uit te laten. Ik moest natuurlijk wel het pad kunnen zien om een wandelingetje te kunnen maken en om weer terug te kunnen komen bij de caravan.

Daarentegen staat bij ons huis meteen naast onze oprit een lantaarnpaal. En dat was vooral heel handig toen onze lamp bij de voordeur niet werkte. Het is namelijk best een uitdaging om in het donker de juiste sleutel van je sleutelbos te vinden. Maar als ik onder de lantaarnpaal ging staan, was de sleutel snel gevonden.

Zo gebruikte ik op de camping dus een lamp voor mijn voet en thuis schijnt de lantaarnpaal het licht op mijn pad. Maar ondanks dat er een licht brand, kan ik vooral datgene zien wat binnen mijn bereik ligt. Verderop staat misschien wel een lantaarnpaal, maar ik heb pas wat aan het licht als ik er onder ga staan….

Kijkend naar de tekst van Psalm 119:105 denk ik dat dat is wat God ons er mee wil zeggen. Als we Gods woorden lezen, ze kennen en ze gaan toepassen dan mag het ons pad verlichten. Precies op de plek waar we staan, in het hier en nu, wil God ons met Zijn woord leiden, duidelijkheid geven, troost geven, hulp bieden, hoop geven….

We weten niet waar we over een aantal weken staan in deze corona-crisis, laat staan dat we weten hoe het er over een paar maanden uit ziet. Maar één ding is zeker: God is er bij, in het hier en nu, op de plek en in de situatie waarin we ons nu bevinden. En Hij heeft ons Zijn woord gegeven om tot een Licht te zijn voor ons in tijden van vreugde en blijdschap en in tijden van verdriet, angst, moeite en onzekerheid. 

In afhankelijkheid en vertrouwen mogen we Zijn Licht volgen, want bij iedere stap die we zetten wil Hij ons weer iets nieuws geven. Als we dicht bij de Lichtbron blijven of weer in Zijn Licht gaan staan, geven we God ook de kans om tot ons te spreken. En dan kunnen we misschien het pad vinden die Hij voor ons heeft uitgestippeld, of vinden we datgene wat we op dat moment nodig hebben…

HEEL GEWOON...

Maria kreeg bezoek van een engel, wat al een wonder op zich is. Alleen dit bezoek kan mij al een lichte vorm van jaloezie geven. Ik zou ook wel een bezoekje willen van een engel…

Maar daar bleef het niet bij. Maria zal zwanger worden en haar kind zal de Zoon van de Allerhoogste worden genoemd. De engel Gabriel vertelde haar dat haar familielid Elizabet ook zwanger was en kort nadat ze het bijzondere bezoek had gehad van Gabriel reisde Maria naar Elizabet en beiden waren zo vol van wat hen overkwam dat ze dit enthousiast met elkaar deelden.

Je zou denken dat God voor de meest bijzondere opdrachten, de meest bijzondere mensen uitkiest. In zekere zin klopt dat ook, maar dat ‘bijzondere’ is net even iets anders dan dat je zou verwachten. 

De afgelopen weken heb ik veel kerstfilms gekeken. Volgens de mannen in mijn gezin bestempeld als ‘foute’ kerstfilms…. Ach ja, wat zal ik er van zeggen: in deze hectische tijd vind ik het heerlijk om een film te kijken die vanaf minuut 1 al helemaal te voorspellen is. 

En heerlijk ook hoe alles op het einde van de film als een puzzel in elkaar past. En er was één gemeenschappelijk thema in veel van deze films te vinden: vaak was de hoofdrolspeler ooit verhuisd naar de grote stad om carrière te maken, ging volledig op in zijn/haar werk, maar kwam er in de loop van de film achter dat er niets gaat boven een plek waar je jezelf kan zijn, omringd door mensen die van je houden en waar jij van houdt. Niet de glitter en glamour, maar het ‘gewone’ leven kreeg de voorkeur. 

Maria was in die zin ook een vrouw, of eigenlijk nog een meisje, dat heel ‘gewoon’ was. The girl next door, zou je kunnen zeggen.  Niet dat wat ze deed maakte haar bijzonder, maar wie ze was als mens. God wist dat ze bereid zou zijn om deze bijzondere opdracht op zich te nemen. Maria antwoordde: "Ik wil de Heer God gehoorzaam zijn. Laat Hij met me doen wat u heeft gezegd.” (Lucas 1:38)

Ze dacht niet: ‘Wat gaat het mij opleveren? Hoe moet ik dit kind gaan onderhouden? Wat zal de omgeving wel niet van me denken?’ Ze nam de boodschap aan en haar vertrouwen in God was blijkbaar zo groot dat het in haar vermogen lag om het te laten gebeuren zoals de engel had gesproken.

Dat Maria Gods plan begreep laat ze horen wanneer ze Elizabeth bezoekt. Ze heeft heel goed door dat God haar heeft uitgekozen, juist doordat ze nederig was geweest. En ze noemt heel gericht de hoogmoedigen die God in verwarring brengt en de vorsten die Hij van hun troon stoot. 

(Lucas 1: 50-52)

Heel eerlijk gezegd merk ik zelf ook dat God mijn hoogmoed en de vorsten die ik voor mezelf soms verhoog allemaal aanpakt. Bij God lijkt het omgekeerde de waarheid te zijn in vergelijking tot de maatstaven van de wereld. Wanneer je Hem toelaat in je denken, in de keuzes die je maakt en de dingen die je doet, laat Hij je zien waar je waarde ligt en wat Zijn weg is met jou. 

Hij kwam bij ons op deze aarde heel gewoon, als een kwetsbaar kindje, zonder eigen dak boven het hoofd. En die kwetsbaarheid is ook een voorbeeld voor ons, want we hebben de kwetsbaarheid als kind nodig om gevormd te kunnen worden tot de volwassene die we jaren later zullen zijn. 

Zo mogen we kwetsbaar bij God komen, want juist dan geven we God de ruimte om ons leven te vormen. 

Hij op de troon, wij heel gewoon….

Gezegende Kerst!