23 augustus 2019

STEEDS MEER GAAN LIJKEN OP HEM


Ken je dat liedje: ‘Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus, ik wil meer en meer gaan lijken op Hem…’ Als volgeling van Jezus is dat wat je wilt. We noemen onszelf ‘christen’, wat al een heel duidelijke verwijzing is. Maar vaak bekruipt me de vraag: ‘Verdien ik die naam wel? Mag ik mezelf wel christen noemen?’

Zo vaak lijkt het er op dat we totaal afwijken van het plan dat God met ons leven heeft. We kunnen er met ons menselijk verstand niet bij dat we überhaupt in Zijn gedachten kunnen zijn en dat Hij vreugde in ons vindt. Ken je die gedachten? Ken je de vraag of je nog wel op de goede weg zit? Of je het wel waard bent om van te houden?

Ik wil meer op meer gaan lijken op Jezus, maar telkens als ik 2 stappen vooruit ga, ga ik soms wel 4 stappen terug…. Ik richt mijn ogen echt wel op Hem, maar door alles wat ik meemaak en alles wat er speelt in dit leven, lijk ik steeds weer bij Hem vandaan gezogen geworden. Net als ik weer een bewuste keuze heb gemaakt voor Hem, raak ik in verwarring en neem ik ‘zomaar’ de verkeerde afslag. Ik wil wel het goede doen, maar het lukt me niet.

En precies zo is het: het lukt MIJ niet! Ik alleen bak er vaak helemaal niks van. Als ik de keuze maak om hem te volgen, ga ik zo makkelijk weer mijn eigen paden in. Zo sta ik nog heel dicht bij God, maar ik hoef maar even te vermoeden dat ik het zelf wel kan en God voelt weer mijlen ver van mij vandaan. Ik zeg bewust ‘voelt’….

Laatst keek ik een film waarin werd gezegd: ‘Jij als leerkracht moet het weten: als leerlingen een test maken, is de leraar stil.’ Dit zette me aan het denken.
Het lijkt soms alsof we totaal van Gods plan afwijken. Maar wat ben ik dan klein in mijn denken. Ik bepaal namelijk het plan niet, dat doet God! Misschien zorg ik soms wel voor vertraging en heb ik wat meer tijd nodig om te ontdekken wat Zijn plan is. Maar in dat alles staat God nog steeds bij me en wacht geduldig tot ik de weg naar Hem weer heb gevonden en ondertussen gaat Hij verder met Zijn plan.

Hij voelt misschien ver weg, maar Hij is heel dichtbij! Als mijn leraren tijdens de toetsen die ik heb gemaakt me vanalles hadden toegefluisterd, was dat op de korte termijn erg handig geweest, maar mijn lange termijn geheugen had er weinig van opgeslagen.
God weet dat we het in dit leven niet altijd de juiste keuzes maken, maar Hij weet ook dat we leren van onze verkeerde keuzes en dat we nog meer gedreven worden als we de fout nogmaals maken. Het gaat er niet per se om dat we het allemaal goed doen in dit leven. Het gaat er om dat we door onze keuzes leren dat we Hem bij alles nodig hebben.

Gaandeweg leer ik steeds meer, juist door vallen en weer opstaan, dat er één constante factor is in mijn leven en dat is God! Hij is zo ongelooflijk trouw: Daar waar ik faal, brengt Hij herstel. Als ik me verstop, roept Hij mijn naam. Waar ik twijfel, daar brengt Hij groei. Waar ik struikel, daar tilt Hij op. En Hij geeft mij liefde en geduld, als het bij mij ontbreekt.

Jezus heeft ons voorgedaan dat we God nodig hebben, dat we gemaakt zijn om een relatie met Hem te hebben. Ook Hij zocht vaak de stilte en de rust om met Zijn hemelse Vader te praten. Hij leefde Zijn leven met God. En zo mogen wij steeds meer en meer gaan lijken op Jezus…


24 mei 2019

NIEUWE WIJN


Je hebt van die momenten in je leven die je breken of maken. Momenten die je jaren later nog weet als de dag van gister. Jaren geleden, zeker al wel zo’n 17 jaar geleden, wist een stagebegeleider mij terug te brengen tot het meisje dat eens gepest werd. Ik voelde me door haar handelen tegenover mij erg onzeker en raakte een stukje van mezelf kwijt. Ze heeft het vast nooit zo bedoeld en had denk ik oprechte zorgen over de vorderingen van mijn opleiding. Maar daar, op dat moment, maakte ze me door haar handelen een stukje kleiner en kwetsbaar voor het oordeel van een ander.

En daar stond ik dan, begin van dit schooljaar, fris als een hoentje. In oog met een nieuwe baan, een nieuwe uitdaging. Maar het oordeel staarde me recht in de ogen aan. Ik wist namelijk dat mijn jaar een jaar zou gaan worden met ogen die op mij gericht waren. Ogen die me zouden begeleiden, me zouden leren te groeien in mijn nieuwe functie, maar ook ogen die een oordeel over mij konden vellen. 

Gelukkig was er de veiligheid van het mogen leren, het mogen ontdekken. Maar ondanks dat hijgde het oordeel me vaak in de nek. Als er naast positieve feedback ook een leerpunt werd opgenoemd, dan echode het negatieve soms nog dagen na. Ondertussen was het mijn verleden die me in de nek hijgde: ‘Ik denk niet dat dit je plek is. Ik vraag me af of je het kan.’ En zonder dat ik het in de gaten had, werden haar woorden mijn gedachten. 

Het deed pijn. Heel veel pijn. Ik heb gehuild. En 's nachts wakker gelegen. Ik heb getwijfeld, gestreden met negatieve gedachten, me laten beïnvloeden door woorden van jaren geleden. En doordat die woorden ook via andere mensen vaker langs zijn gekomen, werden het voor mij woorden van waarheid. Ik ben ze gaan geloven, ik heb gedacht dat ik nooit helemaal genoeg zou zijn, niet zou kunnen voldoen aan de persoon die ik eigenlijk zou willen zijn. 
Maar niets bleek minder waar toen ik merkte dat God mij de volgende gedachte influisterde: ‘Ik zet niet altijd de mensen op je pad, waar je je meteen prettig bij voelt. Soms is het nodig dat er wrijving is, want dat maakt je tot de stralende parel die je mag zijn! 

Net voordat ik deze baan kreeg zong ik het volgende lied luidkeels mee: ‘In the crushing, in the pressing, You are making new wine. In te soil, I now surrender. You are breaking new ground. Make me Your vessel. Make me an offering. Make me whatever You want me to be.’ (New wine – Hillsong) En dat heb ik geweten, want ‘the crushing’ en ‘the pressing’ was op sommige momenten door al die gedachten soms flink aanwezig. 
Maar in de afgelopen weken heb ik mogen ondervinden dat Jezus niets meer en niets minder aan het doen was, dan nieuwe wijn te maken! Door alle leugenachtige gedachten heen, kwamen er telkens even nieuwe tekenen van overwinning tevoorschijn. 
Door liederen kom ik vaak dichter bij God en mijn gevoel.  ‘Surrounded’ (zie hier onder) kwam telkens weer op mijn pad. Het was of God me duidelijk maakte hoe ik mijn strijd aan moest gaan: met Hem!!! This is how I fight my battles!

Op een gegeven moment brak ik na 2 dagen van begeleiding en feedback. Het was een tranendal en ik wist dat er iets moest gaan veranderen. Ik moest een keuze maken. Ik moest ervoor kiezen om volledig mezelf te mogen zijn!
Je moet je niet te richten op de dingen die je in eigen  ogen niet goed genoeg doet. Of je laten leiden door woorden die mensen tegen je hebben uitgesproken. Maar richt je op de woorden die God voor je heeft! Want Hij heeft een plan met je leven, Hij heeft je gesteld op de plek waar je nu bent en Hij wil je gebruiken om iets nieuws maken! En als God iets nieuws maakt, gaat daar kracht vanuit! 
Daar mag je in gaan staan, want juist dan wordt Zijn kracht zichtbaar!

Welke strijd jij ook te strijden hebt; strijd je strijd met Hem. En schreeuw het desnoods uit: ‘This is how I fight my battles!!!’ Laat je niet leiden door de moeiten in je leven, want die zullen er altijd zijn. Richt je op God en wat Hij voor je heeft. Als je Zijn weg zoekt, zal Hij je steeds weer, kleine en ook grote, inzichten geven die jouw richtingaanwijzers zijn in je leven met Hem! 


5 mei 2019

BEVRIJDING


De bevrijding van Nederland kreeg voor mij dit jaar een heel nieuw gezicht. Daar waar ik altijd al onder de indruk was van deze geschiedenis van Nederland, waren het nu de verhalen uit mijn familie, die de bevrijding dichterbij brachten.

Op de boerderij van mijn opa en oma is in de oorlog veel gebeurd. Ze zijn dan ook veel verloren door de oorlog.
Ik was nog jong toen mijn opa en oma overleden, dus ik heb hier zelf weinig van gehoord als kind. En mijn opa en oma spraken er ook weinig over. Gelukkig heeft mijn oma haar levensverhaal op geschreven en heeft de neef van mijn opa zijn verhaal ook gedeeld met zijn geliefden, waardoor het verhaal vandaag gedeeld kon worden. Doorgegeven aan de volgende generaties....

Ik merkte dat het verhaal van mijn opa en oma een stuk toevoegde aan wie ik ben als mens. Het maakt me nog bewuster van de omstandigheden waarin wij mogen leven en onze kinderen in mogen opvoeden. Vrijheid is een groot goed en iets om heel dankbaar voor te zijn!
Juist daarom is het ook mooi dat we tegenwoordig op 4 mei ook stil staan bij de oorlogen die ook nu nog gaande zijn....

Vrijheid.... Een woord dat geldt voor ons land. Maar geldt het ook voor ons hart?
Ik vraag me af hoe vrij de mensen zich hebben gevoeld die de oorlog hebben meegemaakt. Mensen zoals mijn opa's en oma's.
Hun hart moet enorm belast zijn geweest met de beelden en de gebeurtenissen uit de oorlog.
Ondanks vrijheid in het land, heeft het vast nog lang geduurd voordat ze zich ook echt weer vrij hebben gevoeld.

Wat ben ik dankbaar dat ik van mijn beide opa's en oma's heb gezien of gehoord dat zij in God geloofden. Ondanks alle moeiten die zij in hun levens hadden mee gemaakt, hielden ze vast aan hun geloof.
Hoe zwaar hun hart ook belast was, ze bleven hun leven lang zoeken naar wie God was in hun leven.

Dat voorbeeld wil ik graag volgen. Die geestelijke vrijheid wil ik graag zoeken.
Want ook al leven we nu in een vrij land, ons hart kan soms toch aanvoelen als bezet gebied.
En ook daar kunnen en mogen we bij stilstaan op Bevrijdingsdag;
Onze Bevrijder leeft en wil onze geest bevrijden en samen met ons dragen wat er op ons pad komt!