21 september 2018

EN IK ZAG DAT HET GOED WAS...

Ik vind het scheppingsverhaal altijd een fascinerend verhaal. Zoals bij meerdere verhalen in de Bijbel kan ik er met mijn verstand niet goed bij. Toch kost het me ook geen enkele moeite meer om het als waarheid aan te nemen, want ik geloof in de eindeloze grootheid van God. Alleen al als ik door ons raam de achtertuin in kijk zie ik zoveel van Zijn kunstenaarshand;
Vanmorgen was de lucht prachtig rood geschilderd, met toefjes wit en grijs er dwars doorheen. Daarna blies de wind met een razende kracht de wolken aan ons raam voorbij. De grote boom achter ons huis danste vrolijk mee in de wind, maar blijft iedere keer weer, ondanks de kracht van het weer, stevig geworteld staan in de grond. En alleen al de variatie aan planten, struiken en bomen die ik zie vanuit ons raam, wijst me op de enorme creativiteit van de Schepper van dit alles. En dan heb ik het nog niet eens over de verscheidenheid aan mensen die langs komen lopen of fietsen over het grindpad aan de andere kant van de vijver.

Als kind al was er één zin die er telkens weer uitsprong in het scheppingsverhaal: ‘En God zag dat het goed was.’ Laatst kwam die zin ineens binnen en werd ik nieuwsgierig naar deze zin. Meteen werd me ook duidelijk dat er een diepere betekenis achter zit en dat het nodig tijd werd om mijn schrijversstoel na een tijd van stilte weer op te zoeken. 
Tijdens het werken in de schepping (lees: onze bescheiden tuin), werd ik gegrepen door deze zin in het scheppingsverhaal, want ik zag ineens zelf ‘dat het goed was!’

Als je Genesis 1 gaat lezen dan kom je deze zin maar liefst 6 keer tegen. Precies het aantal dagen waarin God druk bezig was met het scheppen van de aarde en alles wat daarop is en leeft. Na de 2e dag kom je deze zin trouwens niet tegen, maar de 3e dag staat er twee keer beschreven dat God zag dat het goed was. Toch spant de 6e dag de kroon. Toen God op deze dag de dieren op de aarde maakte zag Hij dat het goed was, maar toen Hij de mens had gemaakt en Zijn complete werk bekeek zag Hij dat het zeer goed was! 

Na mijn werk in onze, toch vrij simpele tuin, waar ik orde in chaos had gecreëerd door te snoeien, te maaien, te wieden, te vegen en op te ruimen zag ik dat het goed was. Het klinkt misschien wat oneerbiedig na het grootse scheppingsverhaal, waarnaast mijn werk in de tuin een onbenullig iets lijkt te zijn. Maar misschien herken je toch wel iets. 
Wanneer je zelf iets gedaan of gemaakt hebt of een klussenlijst hebt afgewerkt, dan kan het je een gevoel van genot geven. Je geeft jezelf een schouderklopje en denkt: ‘Dat is mooi geworden!’, of ‘Die klus is goed afgerond!’ 
Dat gevoel had ik dus ook; Een paar keer loop ik nog even de tuin in of kijk ik door het raam naar buiten en geniet van wat ik zie. 

God bekeek ook wat Hij had gemaakt en genoot er van, Hij zag dat het goed was! Kan jij ook kijken naar dat wat je doet, maakt of aanpakt en zien dat het goed is? Kan je blij worden van de dingen die je doet? Ik denk dat God ons via deze herhaling niet alleen duidelijk wil maken dat Hij geniet van Zijn schepping en dus ook van jou en mij, maar Hij wil ons als Vader voorleven dat je iets moet doen waar je van geniet en waarvan je kan zeggen dat het goed is!

En natuurlijk gaat er wel eens een dag voorbij waarbij je niet bewust tijd neemt om te zien wat je hebt gedaan, maar er zullen ook dagen zijn waar je meerdere malen blij kan worden van hetgeen er uit je handen komt. 
God geeft ons via deze zin die steeds maar weer herhaald wordt, het besef dat Hij blij is met Zijn schepping, dat Hij blij is met jou! Want Hij zag dat het zeer goed was! Maar daar dwars doorheen wil Hij ons leren dat je mag genieten van de taken die je hebt in je leven; als man of vrouw, als vader of moeder, als vriend(in), in je werk, op school, eigenlijk bij alle taken die je je kan bedenken…

Het mooie vind ik dat onze tuin verre van perfect is. Het hekje is verre van strak en perfect, de heg is in de onderlaag verdord geraakt, omdat er te weinig aandacht aan was besteed. En het  gras vertoont door de droogte van een paar weken terug, kale plekken. Toch kon ik na mijn werk er iets in zien wat goed was! Ik heb de heg de kans gegeven om in die onderlaag weer te kunnen groeien, de trap werd weer volledig zichtbaar en veilig bruikbaar doordat ik onkruid had gewied en doordat het gras weer was gemaaid zag het er toch weer mooier uit, ondanks de kale plekken….

Het leven is vaak ook verre van perfect, maar het is de kunst om toch dankbaar en blij te zijn. Zo kan je een ander helpen of bemoedigen, je kan iets maken of creëren en het afwerken van een klussenlijst kan heel bevredigend zijn.   
Je mag er simpelweg naar kijken en zien dat het goed is en misschien zie je zelfs wel dat het zeer goed is!

14 augustus 2018

ZELFREFLECTIE

Ik voel een klaagzang in me. Of van die hele intense psalmen. Ik zat op een berg, voelde God zo dichtbij. Midden in alle drukte van ons leven, was Hij mijn Rots, zo dichtbij aanwezig…. En nu…. Ik voel het even niet. Ik ervaar even niks. Het is net alsof ik vanaf de berg zo het ravijn in ben gedonderd. Niks geen pad met haarspeldbochten bij de berg naar beneden en zelfs geen steile weg naar beneden. Gewoon, van de top in één vloeiende beweging in het dal….

Maar is dat wel zo? En zo ja, hoe ben ik daar dan zo verzeild geraakt? Eigenlijk een heel goed moment om mezelf en mijn relatie met God eens goed onder de loep te nemen. Confronterend, maar oh zo nodig! 
Ik vermoed dat ik niet heel anders ben als iedere moeder met jonge kinderen in huis. De prioriteit ligt al snel bij de kinderen en het gezin. En als ik heel eerlijk ben is dit ook meteen mijn valkuil. 
Soms vind ik het makkelijker om bezig te zijn, mijn aandacht op de kinderen of mijn man te richten, of op het huishouden en klussen rondom het huis, dan dat ik stil sta bij mijn gevoel en mijn behoeften. De automatische piloot is dan veel gemakkelijker dan de confrontatie met jezelf aan te gaan.

Met die automatische piloot moet ik maar eens flink om de tafel. Waarom merk ik niet eens dat mijn stille vennoot de leiding soms zomaar overneemt? Het is geen financiële toeschieter, maar een geestelijke onderhandelaar, die ik jaren geleden heb aangenomen om maar niet in onderhandeling met mezelf te hoeven. Want; je moet niet zeuren, maar gewoon doorgaan, een ander heeft het veel moeilijker of het valt allemaal reuze mee….  Oftewel; allemaal ongegronde redenen om niet stil te staan bij je eigen gevoel, maar door mijn karakter gevormde en aangeleerde denkpatronen die leiden tot, in mijn geval, de automatische piloot. 

Maar die automatische piloot heeft verder niks nodig. Hij neemt het over en zorgt er voor dat het vliegtuig verder kan gaan. Met tot gevolg dat niet alleen de deur naar mijn werkelijke gevoel even dichtgaat, maar ook de deur naar echte geestelijke bijstand. Mijn deur naar God gaat ongemerkt dicht. Er komt iets tussen Hem en mij in te staan, waardoor onze relatie even bekoeld. En ik kan je vertellen, in het dal is het echt een stuk koeler dan in het zonnetje bovenop de berg…

Het is als de zuurstofmaskers in het vliegtuig: zet eerst je eigen op, zodat je anderen beter kan helpen! Nou ben ik zeker niet van plan neer te storten met mijn vliegtuig, maar de automatische piloot moet wel eerder dan gepland zijn stoel verlaten nu ik hem heb opgemerkt. En door de duikvlucht die daarop volgt, vallen de zuurstofmaskers me tegemoet. Maar zodra ik het masker opzet, neemt er een heel andere Piloot Zijn plaats in.  
Het vliegtuig stabiliseert. Door een helder moment van zelfreflectie heb ik me weer aan kunnen sluiten op de juiste geestelijke bijstand. En daardoor zal de deur naar God, de Piloot van mijn leven, ook weer open gaan. 

Steeds meer en meer leer ik dat er zoveel meer achter mijn gedachten en handelen schuilt dan ik door heb. Er is echt een geestelijke strijd gaande die ongemerkt je leven in kan sluipen. Via voor jou heel normale gewoonten en manieren die je in de loop der tijd hebt aangeleerd, kan je zicht op God ontnomen worden. Als een sluwe wolf die zijn prooi besluipt….
Wees waakzaam, doe aan zelfreflectie en neem afstand van hetgeen een hindernis vormt tussen jou en God! 

En misschien duurt het een tijdje voordat de deur weer helemaal open staat, maar in de tussentijd zal ik naar Hem toe uitspreken wat me bezighoudt en mijn vragen aan Hem voorleggen. En ik zal uitkijken naar wat de Heer mij te zeggen heeft….

31 juli 2018

COMMUNICATIE

Soms heb ik van die momenten dat ik midden in de nacht wakker wordt, een Bijbeltekst in mijn hoofd krijg en dat er een heel onderwerp aan gekoppeld wordt. Het enige wat ik nog hoef te doen is een moment vinden om achter de computer te gaan zitten en dit verder in een tekst uit te werken. Dat heeft deze keer iets langer geduurd dan normaal. Maar af en toe kwam de tekst weer in mijn hoofd, alsof ik er iedere keer weer aan herinnert werd dat ik er toch echt wat mee moest doen. 

Heel bijzonder hoe ik merk dat God met me communiceert via Zijn Geest in me. Zachtjes spoort Hij me aan om Zijn woorden te lezen en verder uit te diepen. En als ik er niet aan toe kom, blijft Hij fluisteren…..
Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer bijzonder het deze keer eigenlijk is; God communiceerde midden in de nacht met me via een tekst waarin Hij ons heeft geleerd te communiceren met Hem. En Hij koppelde daar ook nog eens het thema communiceren’ aan vast. 

Maar het gaat nu niet om onze communicatie met Hem, maar om onze communicatie met de mensen om ons heen. Hoe communiceer jij? Heb je er wel eens over nagedacht hoe je overkomt op een ander en welke invloed jou woorden en/of daden op een ander kunnen hebben? We kunnen hier veel over leren via de manier waarop God ons leerde communiceren met Hem. 

In onze communicatie zijn we vaak gericht op onze eigen ik en hetgeen we zelf belangrijk vindenHet ‘Onze Vader’(Math. 6:9-13) leert ons alleen het tegenovergestelde: Uw Naam worde geheiligd, Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede. Want van U is het Koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid! 
Blijkbaar gaat het dus helemaal niet om ons, maar om Hem! Als we dit projecteren op onze omgang met een ander, dan komt de communicatie in een heel ander licht te staan. Want hoe wil God dat we met de ander omgaan? En wat wil Hij dat we zeggen of hoe we ons gedragen tegenover de ander? Gelovig of niet gelovig, we zijn allemaal kinderen van dezelfde Vader en een Koningskind mag je met respect behandelen!

We kunnen wel voor ons eigen gelijk willen gaan, maar als het er op aan komt zal Zijn wil geschieden, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde! Vroeg of laat gaan we merken waar onze omgang met een ander toe leidt. En ik denk dat iedereen al wel de ervaring heeft dat het veel kan kosten in relaties wanneer je geen water bij de wijn wil doen, of volledig in je eigen standpunt blijft staan. Het begint al op jonge leeftijdwanneer een kleuter zijn speelgoed volledig toe-eigentdan zit hij uiteindelijk alleen te spelen
Als je gaat leren dat niet alles draait om je eigen wil, dan worden je eigen belangen ook anders en dat zal effect hebben op de manier waarop je communiceert met de mensen om je heen.

God wil ons iedere dag ons dagelijks brood gevenNiet alleen lichamelijkmaar ook geestelijk mogen we ons laten voeden door Hem. Hij wil je inzicht en wijsheid, liefde en geduld geven waar je dat nodig hebt in je communicatie met je medemens. Wanneer je het even niet meer weet; Hij weet het wel! Vraag Hem om je te leiden in je communicatie

En ben je er ten alle tijden van bewust dat ook jij fouten maakt! Het praat een stuk makkelijker met iemand die niet veroordelend is en met het wijsvingertje klaar staat. Als je weet dat jij zelf ook fouten maakt, dan kan je mensen die fouten maken tegenover jou ook makkelijker te woord staan en (uiteindelijk) vergeven. 

Toch zullen er ook momenten zijn dat je verleid wordt om je geduld te verliezen, om lelijke woorden te spreken, om social media verkeerd te gebruiken, om verkeerd te handelenkortom; je manier van communiceren kan volledig de plank mis slaan. We zijn nu eenmaal niet perfect…
Maar God wil je graag helpen om te zien wat er fout gaat, om je fouten toe te geven en om het de volgende keer anders aan te pakken. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen, is Hem om Zijn leiding te vragen. 
Hij wil je kracht geven om Zijn heerlijkheid te laten zien in Zijn Koninkrijk!