10 februari 2019

STRIJDEN


Waarom Heer?
Waarom lijden, waarom ziekte, waarom strijden?
Ik begrijp het niet, ik snap het niet.
Waar bent U Heer?
Ik roep het uit, ik schreeuw naar U.
Venijnig vraag ik U:
‘Waar vind ik rust,
wat is Uw antwoord Heer?
Wat moet ik lezen in Uw Woord?’

Zachtjes spreekt U in mijn binnenste: 
‘Zorg er voor dat jullie wél die rust binnen gaan.
De belofte dat we in Gods rust kunnen binnen gaan,
bestaat nog steeds!’

Het voelt alsof de vijand mij omgeeft,
waarom moeten ze mij hebben, wat heb ik gedaan?
Waarom lijkt het alsof de hemel gesloten blijft?
Ik zoek, ik roep, ik wil Uw stem verstaan.
Waar bent U God? De twijfel slaat soms toe.

Zachtjes spreekt U in mijn binnenste: 
‘Zorg er voor dat je wél die rust binnen gaat.
De belofte dat je in Gods rust kan binnen gaan,
bestaat nog steeds!’
‘Vergeet niet dat jullie de tempel van God zijn. 
In die tempel woont Gods Geest.’

Waar Heer, waar vind ik die rust?
Hoe kan ik binnen gaan in Uw rust?
Het is zo veel, het doet soms zo’n pijn.
Maar U heeft het fundament gelegd,
op dat fundament wil ik bouwen.
Vertel me hoe ik moet bouwen Heer.
Laat mijn bouwwerk zijn als goud, zilver en edelstenen.

Zachtjes spreekt U in mijn binnenste: 
‘Zorg er voor dat je wél die rust binnen gaat.
De belofte dat je in Gods rust kan binnen gaan,
bestaat nog steeds!’

Ik moet leren vertrouwen, vast voedsel wil ik eten.
Alleen God is belangrijk, want Hij zorgt voor groei.
Alleen soms voelt het zo anders, 
lijkt het alsof ik er hard voor moet werken.
Toch doe ik echt mijn best Heer,
om Uw stem te verstaan.
En om Uw rust te vinden,
zodat ik Uw rust binnen kan gaan.

‘Vergeet niet dat jullie de tempel van God zijn. 
In die tempel woont Gods Geest.’

Bovenstaande tekst is geïnspireerd door Hebreeën 4 en 1 Korintiërs 3. Op mijn weg met God wandel ik soms over toppen en er zijn ook van die momenten dat je jezelf in het dal tegen komt. Waarom Heer? Waarom verloopt mijn relatie met U soms zo grillig? 
Bij mijn aardse vader heb ik geleerd dat je echte gevoel uitspreken en soms boos worden je dichter bij elkaar brengt. En soms ben ik als een boze, opstandige puber tegenover mijn Hemelse Vader, waarbij ik mijn identiteit in Hem verder mag ontwikkelen. In mijn opstandigheid en tussen al mijn vragen, geeft Hij het antwoord door Zijn woord: Vergeet niet dat jullie de tempel van God zijn. 
In die tempel woont Gods Geest. (1 Kor. 3:16)
Wij zijn, zonder dat we het soms doorhebben, Zijn heilige tempel! En Gods Geest woont in ons! Als iemand de tempel van God kwaad doet, zal God hém kwaad doen. 
Uiteindelijk mogen we rust vinden in het feit dat God voor ons strijd en Jezus zelf pleit voor ons bij Hem. Maar soms is dat een hele zoektocht met de nodige strijd in ons….

29 december 2018

EEN MYSTERIE

Vorig jaar deelde ik met jullie het lied ‘Wat de toekomst brenge moge’. Dit lied was mijn lijflied van het afgelopen jaar, zoals ik toen vermeldde. Maar ik kan je vertellen dat dit lied het afgelopen jaar niet altijd in mijn hoofd heeft gezeten, maar nu ik het weer lees ben ik blij dat het lied toch min of meer uitgevoerd is in de afgelopen 12 maanden.

Ik ben erg dankbaar dat ik met gesloten ogen het onbekende jaar ingewandeld ben. Want ik weet niet wat er was gebeurd als ik van tevoren al had geweten hoe het jaar er uit zou gaan zien. Maar ondanks de stormen van het afgelopen jaar heb ik toch met een rustig, kalme moed alles kunnen dragen. En dat alles komt doordat ik liep aan de hand van mijn Vader. 

En nee, mijn ziel begreep veel dingen niet dit jaar. Het was soms gewoon te veel en te overweldigend. Maar toch kreeg ik het over mijn lippen om Gods liefde te loven. En ik heb gemerkt dat ik tijdens momenten van grote zorgen God kon prijzen. Juist op die momenten mocht ik Gods rust zo intens ervaren….

En ook de weg die ik qua werk heb bewandeld, was een pittige weg. Ik durfde soms letterlijk niet. Ik twijfelde aan mijn eigen kunnen, maar hoe had ik me vergist als Hij mij de keuze had gelaten. 
Ik heb me dan ook als kind gedragen die alleen de weg niet vond. Elke keer als ik het niet zag zitten of dacht dat ik het niet kon, vroeg ik God of Hij het door mij heen wilde doen! 

Het is een enorme zegen om aan het einde van dit jaar te kunnen zien dat God er bij was! Dat Hij me de kracht gaf en de moed om te doorstaan wat op mijn pad kwam.
Sommige mensen zien het als ‘geluk’. Zo ook de verpleegkundige die afgelopen week aan het ziekenhuisbed van mijn vader stond. Ze zei dat mijn vader het naar omstandigheden echt heel goed deed en volgens haar had je daar wel echt ‘geluk’ voor nodig. Maar ik, en een aantal van jullie, weten wel beter; wat hebben we met elkaar ontzettend veel gebeden voor de zegen die we zagen in het herstel van mijn vader de afgelopen week…. Artsen en verpleegkundigen spreken allemaal hun verbazing uit over de manier waarop het gaat, dan wil ik op mijn plaats mijn Vader in de hemel hier voor loven!

Toch blijven er ook veel moeiten bestaan. In mijn vaders leven, in vele levens van de mensen om me heen, in kinderlevens, in oorlogsgebieden…. Het is niet vreemd dat mensen daar God moeilijk in kunnen zien. Waar is God in alle moeiten? Waarom doet Hij niks aan zoveel leed? 
Toch denk ik dat juist in de momenten van lijden, God heel dichtbij is. 
Hij kan zeker ingrijpen. Hij zal zich niet laten tegenhouden door Zijn eigen schepping. Maar de reden waarom Hij niet altijd ingrijpt, blijft een mysterie.

Ik weet niet waarom het lijden een vraagstuk blijft waar we met elkaar maar niet uit lijken te komen. Maar wat ik wel uit eigen ervaring heb ontdekt is dat God soms lijden gebruikt om je zicht op Hem duidelijker te maken. Dat zegt niet dat het lijden iets goeds is, integendeel, maar God kan het wel gebruiken om je te laten zien dat we in alles van Hem afhankelijk zijn. 
Hij wil in goede en in moeilijke tijden bij ons zijn en Hij is de enige die ons hoop geeft op een toekomst zonder lijden en pijn. 

Ik hoop dat we als gezin het komende jaar in wat rustiger vaarwater terecht zullen komen. En dat hoop ik ook voor jou als je het gevoel hebt dat je genoeg onrust hebt ervaren. Maar hoe het ook zal gaan, ik heb door ons lijden heen ervaren dat God er bij is! Dus wat er ook gaat gebeuren het komende jaar; ik bid je toe dat je God dichterbij laat komen, zodat je Hem zal vinden in al je vreugde en in al je verdriet!

Een gezegend 2019!

Liefs Anita…



25 december 2018

GOD IS MET ONS

Het klinkt allemaal zo romantisch; een jong stelletje dat op reis gaat. Zij hoogzwanger en hij een lieve, zorgzame jongeman. Aankomend in Bethlehem gaan ze langs vele deuren, maar de herbergen waren allemaal vol. Maar wat zoet, in de stal is mooi opgeklopt schoon hooi, een paar lieve dieren en wanneer het kindje is geboren ligt het in lekkere warme dekens gewikkeld, in een kribbe met nog meer schoon opgeklopt hooi.... Er valt een warm ligt van een glinsterende ster de stal binnen. Er komen herders helemaal fris en fruitig op bezoek en 3 wijze mannen die de stal doen geuren naar wierook, brengen prachtige cadeaus! 

Nou, ik ben 5 keer bevallen en vond het eigenlijk maar weinig romantisch. Laat staan als de moeder in het verhaal nog erg jong is en de vader eigenlijk helemaal de vader niet is. Wat moet het spannend zijn geweest!
En een rit in een ambulance met een dikke buik is niet erg prettig, laat staan als je hoogzwanger een lange tocht moet maken, te voet en met hulp van een ezel.... Ik zie Maria zo voor me met een pakje Rennies om haar maagzuur tegen te gaan van al dat gehobbel op de rug van dat dienstbare beestje.

Aangekomen in de plaats waar ze zich moeten melden is er voor hen nergens een plaats te vinden om te slapen. Mijn bed was al ellendig genoeg op het eind. Met een aantal extra kussens vond ik na heel wat gewoel op den duur de juiste houding. Maria had niet eens een bed tot haar beschikking. Ze moest bevallen ergens waar dieren gevoerd worden, want hetgeen wat we lezen is dat de baby in een voerbak gelegd werd. 

En waarom was er geen plaats? Was dat omdat ze zagen dat deze vrouw bijna ging bevallen en je naar Joodse tradities 7 dagen onrein bent als je bent bevallen? Of zagen de mensen ook wel dat het sowieso ongepast is om een hoogzwangere vrouw in een grote ruimte, samen met vreemden, te laten slapen. Terwijl de kans bestaat dat de bevalling zich snel aandient. Misschien had ze al wel weeën tijdens de zoektocht, we weten immers niet precies hoeveel tijd er tussen de aankomst in Bethlehem en het moment van de voerbak in zit.....

Romantisch is het verkeerde woord. Jezus is geboren in onrustige omstandigheden. Zijn moeder en Jozef hadden verre van een stabiele situatie en werden niet met open armen ontvangen. 
En toch werd er na aankomst een baby geboren. Het hoe en waar is niet helemaal duidelijk. Maar wel wie!!! Jezus nam de plek in die voor Hem bedoelt was. Maar zelfs zijn eigen ouders hadden niet door wie Hij precies was. 

Tot op heden wordt er over Jezus gesproken en over de bijzondere dingen die Hij zei, deed en voorleefde. Hij kwam heel gewoon, maar was toch zo ongewoon. 
Maar romantisch was Zijn leven zeker niet. Hij heeft veel moeiten moeten doorstaan en dat begon al bij de omstandigheden waar Hij in geboren werd.
Dit is dan ook precies de reden waardoor Hij weet wat het is om te strijden. Hij zag om naar de vreemdelingen, de verstoten mensen, de zwakken. Hij weet hoe het voelt om te vluchten, niet geaccepteerd te worden en pijn te lijden. Hij liet de hemel achter om mens te worden...

Wie is Hij voor jou?

Kijk eens voorbij de geromantiseerde versie en ontdek wie Jezus echt was en wie Hij voor jou wil zijn!
God is met ons, niet alleen toen, maar nu nog steeds! 

(Bijbelgedeelte: Lucas 2)