24 mei 2019

NIEUWE WIJN


Je hebt van die momenten in je leven die je breken of maken. Momenten die je jaren later nog weet als de dag van gister. Jaren geleden, zeker al wel zo’n 17 jaar geleden, wist een stagebegeleider mij terug te brengen tot het meisje dat eens gepest werd. Ik voelde me door haar handelen tegenover mij erg onzeker en raakte een stukje van mezelf kwijt. Ze heeft het vast nooit zo bedoeld en had denk ik oprechte zorgen over de vorderingen van mijn opleiding. Maar daar, op dat moment, maakte ze me door haar handelen een stukje kleiner en kwetsbaar voor het oordeel van een ander.

En daar stond ik dan, begin van dit schooljaar, fris als een hoentje. In oog met een nieuwe baan, een nieuwe uitdaging. Maar het oordeel staarde me recht in de ogen aan. Ik wist namelijk dat mijn jaar een jaar zou gaan worden met ogen die op mij gericht waren. Ogen die me zouden begeleiden, me zouden leren te groeien in mijn nieuwe functie, maar ook ogen die een oordeel over mij konden vellen. 

Gelukkig was er de veiligheid van het mogen leren, het mogen ontdekken. Maar ondanks dat hijgde het oordeel me vaak in de nek. Als er naast positieve feedback ook een leerpunt werd opgenoemd, dan echode het negatieve soms nog dagen na. Ondertussen was het mijn verleden die me in de nek hijgde: ‘Ik denk niet dat dit je plek is. Ik vraag me af of je het kan.’ En zonder dat ik het in de gaten had, werden haar woorden mijn gedachten. 

Het deed pijn. Heel veel pijn. Ik heb gehuild. En 's nachts wakker gelegen. Ik heb getwijfeld, gestreden met negatieve gedachten, me laten be├»nvloeden door woorden van jaren geleden. En doordat die woorden ook via andere mensen vaker langs zijn gekomen, werden het voor mij woorden van waarheid. Ik ben ze gaan geloven, ik heb gedacht dat ik nooit helemaal genoeg zou zijn, niet zou kunnen voldoen aan de persoon die ik eigenlijk zou willen zijn. 
Maar niets bleek minder waar toen ik merkte dat God mij de volgende gedachte influisterde: ‘Ik zet niet altijd de mensen op je pad, waar je je meteen prettig bij voelt. Soms is het nodig dat er wrijving is, want dat maakt je tot de stralende parel die je mag zijn! 

Net voordat ik deze baan kreeg zong ik het volgende lied luidkeels mee: ‘In the crushing, in the pressing, You are making new wine. In te soil, I now surrender. You are breaking new ground. Make me Your vessel. Make me an offering. Make me whatever You want me to be.’ (New wine – Hillsong) En dat heb ik geweten, want ‘the crushing’ en ‘the pressing’ was op sommige momenten door al die gedachten soms flink aanwezig. 
Maar in de afgelopen weken heb ik mogen ondervinden dat Jezus niets meer en niets minder aan het doen was, dan nieuwe wijn te maken! Door alle leugenachtige gedachten heen, kwamen er telkens even nieuwe tekenen van overwinning tevoorschijn. 
Door liederen kom ik vaak dichter bij God en mijn gevoel.  ‘Surrounded’ (zie hier onder) kwam telkens weer op mijn pad. Het was of God me duidelijk maakte hoe ik mijn strijd aan moest gaan: met Hem!!! This is how I fight my battles!

Op een gegeven moment brak ik na 2 dagen van begeleiding en feedback. Het was een tranendal en ik wist dat er iets moest gaan veranderen. Ik moest een keuze maken. Ik moest ervoor kiezen om volledig mezelf te mogen zijn!
Je moet je niet te richten op de dingen die je in eigen  ogen niet goed genoeg doet. Of je laten leiden door woorden die mensen tegen je hebben uitgesproken. Maar richt je op de woorden die God voor je heeft! Want Hij heeft een plan met je leven, Hij heeft je gesteld op de plek waar je nu bent en Hij wil je gebruiken om iets nieuws maken! En als God iets nieuws maakt, gaat daar kracht vanuit! 
Daar mag je in gaan staan, want juist dan wordt Zijn kracht zichtbaar!

Welke strijd jij ook te strijden hebt; strijd je strijd met Hem. En schreeuw het desnoods uit: ‘This is how I fight my battles!!!’ Laat je niet leiden door de moeiten in je leven, want die zullen er altijd zijn. Richt je op God en wat Hij voor je heeft. Als je Zijn weg zoekt, zal Hij je steeds weer, kleine en ook grote, inzichten geven die jouw richtingaanwijzers zijn in je leven met Hem! 


5 mei 2019

BEVRIJDING


De bevrijding van Nederland kreeg voor mij dit jaar een heel nieuw gezicht. Daar waar ik altijd al onder de indruk was van deze geschiedenis van Nederland, waren het nu de verhalen uit mijn familie, die de bevrijding dichterbij brachten.

Op de boerderij van mijn opa en oma is in de oorlog veel gebeurd. Ze zijn dan ook veel verloren door de oorlog.
Ik was nog jong toen mijn opa en oma overleden, dus ik heb hier zelf weinig van gehoord als kind. En mijn opa en oma spraken er ook weinig over. Gelukkig heeft mijn oma haar levensverhaal op geschreven en heeft de neef van mijn opa zijn verhaal ook gedeeld met zijn geliefden, waardoor het verhaal vandaag gedeeld kon worden. Doorgegeven aan de volgende generaties....

Ik merkte dat het verhaal van mijn opa en oma een stuk toevoegde aan wie ik ben als mens. Het maakt me nog bewuster van de omstandigheden waarin wij mogen leven en onze kinderen in mogen opvoeden. Vrijheid is een groot goed en iets om heel dankbaar voor te zijn!
Juist daarom is het ook mooi dat we tegenwoordig op 4 mei ook stil staan bij de oorlogen die ook nu nog gaande zijn....

Vrijheid.... Een woord dat geldt voor ons land. Maar geldt het ook voor ons hart?
Ik vraag me af hoe vrij de mensen zich hebben gevoeld die de oorlog hebben meegemaakt. Mensen zoals mijn opa's en oma's.
Hun hart moet enorm belast zijn geweest met de beelden en de gebeurtenissen uit de oorlog.
Ondanks vrijheid in het land, heeft het vast nog lang geduurd voordat ze zich ook echt weer vrij hebben gevoeld.

Wat ben ik dankbaar dat ik van mijn beide opa's en oma's heb gezien of gehoord dat zij in God geloofden. Ondanks alle moeiten die zij in hun levens hadden mee gemaakt, hielden ze vast aan hun geloof.
Hoe zwaar hun hart ook belast was, ze bleven hun leven lang zoeken naar wie God was in hun leven.

Dat voorbeeld wil ik graag volgen. Die geestelijke vrijheid wil ik graag zoeken.
Want ook al leven we nu in een vrij land, ons hart kan soms toch aanvoelen als bezet gebied.
En ook daar kunnen en mogen we bij stilstaan op Bevrijdingsdag;
Onze Bevrijder leeft en wil onze geest bevrijden en samen met ons dragen wat er op ons pad komt!

20 april 2019

DEEL MET MIJ HET DIEPSTE VAN JE HART


Gister was het stille zaterdag. Hoe stil was het bij jou? Was er vertwijfeling? Angst voor wat nog gaat komen? Was je in afwachting? Verheugde je je op de toekomst?
De stille dag voor Pasen kan zoveel met je doen. Maar wat gebeurt er als je op die stille zaterdag, je enkel richt op de stilte? 
Mag God dichterbij komen? Mag Hij je laten zien wat er is gebeurt tussen Goede Vrijdag en Pasen in? 

Jezus laatste woorden waren: '‘Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest." En toen Hij dat gezegd had, gaf Hij de geest.
‭‭(Lukas‬ ‭23:46‬ ‭HSV‬‬)
Jezus was bereid alles los te laten, hij legde echt alles in de handen van Zijn Vader. 
Maar de derde dag stond Hij op uit de dood. De discipelen waren verward. Ze konden zijn lichaam niet vinden en met hun aardse gedachten dachten ze dat iemand Zijn lichaam had weg genomen.

Soms kunnen we ons voelen als de discipelen tussen Goede Vrijdag en Pasen in. Alles lijkt in duigen te vallen. Waar is het beloofde Koninkrijk en zullen we Jezus ooit nog gaan zien als Koning? 
Verdwaast zoeken we naar Hem, hebben het gevoel Hem niet te vinden. Net als Maria praten we tegen Hem, maar hebben we niet door dat Hij voor ons staat. 
Ze vraagt Jezus zelfs of Hij het was die het lichaam van haar geliefde Jezus had weggedragen. 
Dan noemt Jezus haar bij haar naam: 'Maria!' Dit is het enige woord dat Maria nodig heeft om haar Meester te herkennen!

Mag Jezus jou bij je naam noemen? Laat je Hem zo dichtbij komen, dat je Hem ook kan herkennen?
Maria liet haar hart zien. Met tranen in haar ogen, huilend, kwam ze bij het graf. En dwars door haar verdriet heen verschenen er in het graf 2 engelen aan haar en vervolgens was het ook Jezus die haar vroeg waarom ze huilde.
Doordat ze haar gedachten met Jezus deelde, liet ze Hem dichterbij komen en herkende ze Zijn stem.

Vandaag is het Pasen! Jezus is opgestaan; Hij leeft! 
En Hij wil zich niet alleen laten zien aan Maria, want Hij stuurde haar weg met de volgende woorden:
‘Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar Mijn Vader, maar ga naar Mijn broeders en zeg tegen hen: Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader, en naar Mijn God en uw God.’
‭‭(Johannes‬ ‭20:17‬ ‭HSV‬‬)
Maria mocht het goede nieuws gaan delen met de discipelen. En nog veel mooier: ze mag de discipelen vertellen dat Zijn Vader ook onze Vader is en Zijn God, onze God! 

Door Pasen heen wil God dichterbij komen. Hij gaf Zijn Zoon om voor ons te sterven. En Hij overwon de dood om ook onze Vader te kunnen zijn! 
Deel net als Maria je tranen en gedachten met Hem. En dwars door je tranen heen zal Hij je naam noemen en zal je Hem herkennen. 

Gezegend Paasfeest!