17 juni 2018

VADERDAG

Ik merk dat ik de laatste weken moeite heb met schrijven. Het ontbreekt me letterlijk aan inspiratie. Ik heb wel een vermoeden waar het aan ligt; soms speelt er gewoon zoveel in je leven, dat je er niet echt de woorden voor kan vinden. Toch wil ik deze vaderdag iets schrijven. Juist nu! Want het zijn mijn vader en de vader van mijn kinderen die allebei een strijd voeren. Ieder op hun eigen manier en ieder met hun eigen te nemen drempels, behandelingen en onzekerheid. 

Aan hen draag ik dit op, omdat zij het zo verdienen! En met hen al die andere vaders die ondanks hun eigen strijd toch hun harten openen voor hun kinderen. Maar bovenal mogen we met elkaar juist deze dag kijken naar ons hemelse Vader. Hij die altijd bij ons is, ook als onze aardse vader dat niet is, kan of wil. Hij die ons Troost, Leidt, ons Zijn dromen influistert, ons beschermt en ons bevrijdt.
Ook voor Hem en door Hem schrijf ik de volgende woorden:


Abba, papa,

Jij bent het die er was, die er is en altijd zal zijn,
In mijn hart, in mijn denken en in alles wat ik doe.
Je zag me al bewegen toen ik nog in mama’s buik zat,
Je zag mijn lachen en mijn huilen 
en je zag het toen ik leerde door vallen en opstaan.

Soms nam je me aan de hand met je mee,
andere keren liet je me los om zelf te ontdekken.
Ik kan het wel waarderen als je dingen voor me doet, 
die ik je niet gevraagd heb om voor me te doen.
Zo zie ik je betrokkenheid bij mijn leven.

Ik ervaar je strijd met de wereld, de pijn die het doet.
Soms is de onzekerheid af te lezen van je gezicht.
Toch is er ook een duidelijke zekerheid,
van onvoorwaardelijke liefde en een eeuwig leven.
Eens zullen alle tranen van onze ogen afgewist worden.

Tot die tijd wil ik samen met je lachen en huilen,
samen ruzie maken als het moet.
Me laten kennen zoals ik ben
en je ten diepste kennen zoals jij bent!
Bedankt dat je altijd van mij zal blijven houden!


Voor alle papa’s, voor alle mannen die zo graag papa willen zijn, voor alle papa’s die kinderen van een andere papa in hun leven hebben, voor iedereen met watvoor papa dan ook...
Weet dat je Vader in de hemel op je wacht en je mag altijd thuis zijn bij Zijn Vaderhart!

Ik heb bewust gekozen voor ‘je’. Mijn ouders hebben me geleerd om ze aan te spreken met ‘je’, dus dat is voor mij de intieme aanspreekvorm voor mijn vader. Maar je mag er ook gerust ‘u’ van maken of ‘U’. Want uiteindelijk gaat het er om hoe jij je vader of je Vader aanspreekt.

10 juni 2018

GOLVEN

Ik zit in de auto en de radio is aan. Al snel druk ik op het knopje ‘radio/cd’ en uit de boxen komen opwekkingsliederen. Ik draai het volume omhoog, want ondanks alles heb ik er behoefte aan om God te prijzen. Luidkeels zing ik mee en langzaamaan gaat het zingen over in bidden. Ik dank God om  wie Hij is, ik roep het uit naar Hem in mijn zorgen en verdriet, ik spring in de bres voor veel mensen die me zo dierbaar zijn. Het lied dat ononderbroken verder gaat herinnert me aan Gods grootheid. Ik kan alleen maar zeggen ‘Ja Heer, U bent zo goed! Wat is het fijn Uw kind te mogen zijn….’ De tranen rollen over mijn wangen, het raakt me zo dat Hij van me houdt. Dat Hij de moeite neemt om naar me te luisteren, me te troosten en Zijn rust te geven. 

Eigenlijk voel ik me als de discipelen in de boot terwijl het stormt op het meer. Maar dan met één groot verschil; Jezus slaapt misschien wel, maar toch voel ik me veilig en ik voel niet de noodzaak om Hem wakker te maken. Want zolang Hij aan boord is, komt het goed! 
Eigenlijk een hele gekke gewaarwording, want de golven bonken tegen de boot en ik heb alle reden om me inmiddels toch zorgen te maken. En eigenlijk doe ik dat ook wel. De golven maken me bang, verdrietig en soms zelfs boos. 

Het is beangstigend als de golven op me afkomen, het liefst ren ik voor ze weg, maar dat gaat niet. Een paar stappen kan ik bij de golven vandaan, maar er komt een moment dat ik er middenin val doordat ik aan de andere kant overboord val. Weglopen is dus geen optie, ik moet de golven recht in de ogen kijken, want anders val ik er vroeg of laat middenin. 

De golven maken me verdrietig. Wanneer komt er nu een einde aan? Ik kijk tot aan de horizon, maar het enige wat ik zie zijn golven. De ene golf is hoger dan de andere, maar ik heb geen idee hoe ik de golven weg krijg. Ten diepste wil ik geen golven meer die tegen mijn boot aanslaan. Ten diepste verlang ik naar rustig vaarwater….

Ik merk dat ik boos word, waarom zit ik hier? Waarom moeten die golven nu juist mij hebben? Wie denken ze wel niet dat ze zijn? Hebben ze dan niet gezien dat Jezus aan boord is? Ze zitten me uit te dagen en hopen dat ik ga vergeten dat ik niet bang hoef te zijn. Het frustreert me dat ik de golven niet weg kan sturen. Of tenminste net kan doen of ze er niet zijn.

En toch mag ik mij veilig voelen…. Hoe dan? Zag je dan niet dat er om me heen allemaal boten ronddobberen? Zoveel mensen om me heen zitten ook in een storm. De vraag is: hebben zij Jezus ook aan boord? 
En Jezus slaapt misschien, maar Hij is er wel. Dus kan ik er zeker van zijn dat de boot niet zal vergaan, want ondertussen is Hij aan het pleiten voor mij bij Zijn Vader. En wil Hij me kracht geven via Zijn Geest in mij. Hij lijkt misschien te slapen, maar Hij doet veel meer dan je met het oog kan zien. 

Zoals sommigen van jullie weten speelt er best veel in ons leven op het moment. Toch voel ik me veilig en geborgen bij God. Het is zo bijzonder hoe God de afgelopen 3 jaar een geheel nieuwe plek heeft ingenomen in mijn leven. Waarschijnlijk heb ik hem door alles wat we meemaken ook meer ruimte gegeven. Misschien doordat ik Hem nu meer nodig heb dan ooit, maar het heeft ook te maken met het feit dat ik Hem beter heb leren kennen, waardoor ik Hem ook meer ruimte kon geven. 
Ik hoop en bid dat je in je leven Hem als Rots en Trooster mag kennen. Zo vaak varen we op ons gevoel en onze gedachten, maar weet dat Hij bij je in de boot is of wil komen. En ook al heb je het gevoel dat Hij slaapt, Hij is meer met je bezig dan je je in dit leven zal kunnen beseffen!

28 mei 2018

HOUD MOED

Heb jij ook reuzen in je leven, die je intimideren en angstig maken? Er kan zoveel gaande zijn in je leven, wat op je afkomt als een reus, waarvan je je afvraagt of je hem überhaupt kan verslaan. 
Iedereen heeft wel een reus waar je in meer of mindere mate tegenaan loopt. De ene keer trekt de reus zich even terug en denk je er weer van verlost te zijn, maar al snel laat hij zich weer zien. 

Het verhaal van David en Goliath is een verhaal in de bijbel dat ons heel goed kan helpen in ons leven. Goliath was een intimiderende reus, eentje waar je angstig van wordt en het liefst heel hard voor wegrent. En hij was ook behoorlijk arrogant en zelfingenomen. 
Hij daagde het Israëlische volk uit: Als iemand van hen Goliath zal verslaan, dan beloofde hij dat de Filistijnen hen zouden dienen. 
Een man van bijna 3 meter lang, bekleed met ruim 60 kilo aan wapenuitrusting riep dit tegen het volk. Hij riep dit niet 1 keer, maar 40 dagen lang, iedere ochtend en iedere avond weer!!! Hij bleef het Israëlische volk maar uitdagen.

Ook Saul, de Israëlische koning was erg geïntimideerd. Hij loofde zelfs een beloning uit voor degene die de strijd durfde aan te gaan met Goliath. Hij ging de strijd zelf ook het liefste uit de weg. 
Maar David was helemaal niet geïntimideerd. ‘David zei tegen Saul: "Laat niemand de moed verliezen door die Filistijn. Ik zal met hem vechten."’ (1 Samuel‬ ‭17:32‬)‬‬‬
Hij had al navraag gedaan bij de mannen van Israel. Meerdere malen vroeg hij wat de beloning zou zijn en telkens kreeg hij hetzelfde antwoord. Maar David doorzag de reus van een afstand. Hij zag dat de aanval van Goliath niet alleen een aanval was op het volk Israel, maar dat hij het leger van de levende God uitdaagde! (1 Samuel 17:26)

David had al eerder de strijd gewonnen met God: Als herder van de kudde schapen van zijn vader kwam er soms een leeuw of een beer om een schaap te roven. David liep het dier dan achterna, sloeg hem neer en redde het schaap uit zijn bek. Hij wist dat God hem had gered uit de klauwen van leeuwen en beren. (1 Samuel 17: 34-37) En dat was dan ook precies de reden waarom hij de strijd aandurfde met Goliath. 
Ze deden nog een poging om hem een wapenuitrusting aan te doen, maar David voelde zich niet op zijn gemak in het zware pantser: ‘Toen zei David tegen Saul: "Ik kan hier niet in lopen, want ik ben dit niet gewend." En hij trok alles weer uit.’ (1 Samuel 17:39)
‭‭Hij zocht wat stenen, verzamelde die in zijn tas en liep met zijn slinger naar Goliath.‬‬‬‬‬‬

Geen grootse wapenuitrusting, maar alleen dat wat hij al had, zijn eigen slinger, was zijn wapen tegen de grote reus. En die arme Goliath? Hij lachte hem uit. Hij zag een kleine, roodharige, knappe man op hem aflopen met een simpele slinger, maar hij was geheel blind voor de geestelijke wapenuitrusting die David alle kracht gaf wat hij nodig had om zijn tegenstander te verslaan. 

En nu nog een keer de vraag: wat zijn de reuzen in jou leven? Welke bedreigingen hangen er boven jou hoofd? Ziekte of zelfs de dood, pijn, verdriet, angst, gepest, intimidatie, geweld, onrecht, verslaving, gevangenschap en ga zo maar door….
Vaak vergeten we helemaal dat we God aan onze zijde hebben staan! En we vergeten ook dat onze reus een intimiderend, arrogant mannetje is, die niets kan beginnen tegen het leger van onze Heer!
De Heer heeft geen zwaar of lans nodig om te overwinnen, want Hij is degene die de uitslag van de strijd bepaald en hij zal alle reuzen in ons leven aan ons uitleveren! (1 Samuel 17:47)

Tegenslag krijgt iedereen, of je nu Christen bent of niet. Maar vergeet niet dat we ook een onzichtbare strijd te voeren hebben. satan wil maar wat graag de schapen bij de Herder weg roven, op wat voor manier dan ook. hij zal bepaalde situaties ook zeker proberen te gebruiken, hopent dat we in de strijd het zicht op de Herder verliezen. 
‘Wees verstandig en let goed op. Jullie vijand, de duivel, loopt rond als een brullende leeuw die een prooi zoekt. Hij zoekt wie hij kan verslinden. Verzet je tegen hem, sterk in je geloof. Vergeet niet dat je broeders en zusters over de hele wereld dezelfde problemen meemaken als jij.’ (1 Petrus ‭5:8-9‬)‬‬

Het is de Herder zelf die de leeuw neerslaat en ons redt uit zijn greep! Hier op aarde hebben we te maken met pijn, ziekte, verdriet, angst, onrust…  Maar Jezus zegt zelf dat we moed moeten houden, want Hij heeft de wereld al overwonnen. Dus waar je ook doorheen gaat, wat je ook meemaakt: 
God geeft ons de kracht om niet op te geven. En Hij moedigt ons aan. Hij wil ervoor zorgen dat we  één zijn met elkaar en dat we Hem met ons hele hart zullen dienen, net als Jezus Christus. (Romeinen 15:5)
Dus houd vast aan je geloof. Zorg dat niemand je beloning van je afneemt. (Openbaring‬ ‭3:11)‬‬‬‬