11 juni 2021

FATA MORGANA

Wat is het inmiddels alweer lang geleden dat ik iets heb geschreven. Zo’n half jaar geleden dacht ik ineens weer genoeg puf en inspiratie te hebben om weer met regelmaat te gaan schrijven, maar na een maand werd dat al weer minder en een paar maanden later werd het even helemaal stil….

Dat ik mijn vader heb verloren, heeft heel veel gevoelens los gemaakt. Dat is natuurlijk ook wel helemaal passend bij rouwen, maar op één of andere manier heeft het me toch verrast. En aan de andere kant, gaat het ook wel volgens verwachting. Oftewel; heel dubbel allemaal….

Waar ik mee heb geworsteld is denk ik iets waar vele Christenen vroeg of laat een keer mee worstelen, maar waar je vrij weinig met elkaar over spreekt. En nu ik zo ver ben om er iets over te kunnen delen, doe ik dat dus maar gewoon. Al was het al om iemand die in onzekerheid zit een hart onder de riem te steken.

 

Het was avond en ik ging, zoals zo vaak, onze hond uitlaten. Even een kort rondje en ik was de straat nog niet uit of ik zag mezelf lopen. De tranen biggelden over mijn wangen. Ik liep in mijn pyjamabroek en hoopte maar dat ik niemand tegen zou komen. Men zou wellicht kunnen denken dat me iets was aangedaan. Wie loopt er nu ’s avonds laat in zijn pyjama al huilend over straat? Nou, ik dus!

Ik was in discussie met God. En in groot verdriet over het verlies van mijn vader. Het voelde alsof ik door mijn vader te verliezen, ook mijn Vader had verloren…. Waar was Hij, nu ik Hem zo nodig had? Op de helft van mijn rondje, kwam ik ineens tot het idee; God bestaat misschien wel helemaal niet. Het is gewoon een goed verhaal. En papa is helemaal niet in de hemel, hij is gewoon dood…..

 

Je begrijpt denk ik dat deze gedachte een hele route in de tijd heeft afgelegd. God was zo dichtbij tijdens de ziekte periode van mijn vader en nu? Waar is Hij nu? Ergens diep van binnen wist ik echt wel dat God er is, maar Hij had nog nooit zo ver weg gevoeld. 

 

Ik had gewild dat ik zou kunnen zeggen dat mijn geloof weer helemaal is gaan leven, maar dat is helaas niet het geval. Het voelt een beetje als een woestijntocht; ergens in de verte verschijnt een fata morgana, maar zodra ik dichterbij kom is het ineens ongrijpbaar. Toch ben ik in goed gezelschap, Mozes, Johannes en Jezus waren ook een lange tijd in de woestijn. En ook al loop ik niet de hele dag in de hete zon en zit het zand overal, ik moet er wel voor zorgen dat ik me bescherm tegen de verraderlijke omstandigheden in de woestijn. 

 

Naast ons gevoel, hebben we ook ons verstand gekregen. En wanneer God een lange tijd afwezig lijkt, dan is het wel heel erg fijn dat je verstand je kan leiden. Ik ervaar God niet en ik voel Hem niet, maar met mijn verstand weet ik: Hij is er! Zelfs toen mijn gedachten tegen mij zeiden dat God niet bestaat, zei mijn verstand me, dat mijn gedachten niet klopten. 

 

Terug gekomen van mijn korte, maar toch best wel pittige wandeling ben ik gaan slapen. De volgende ochtend herinnerden mijn ogen me aan de afgelopen avond. Wat had het pijn gedaan en wat was ik verdrietig. Papa, waar ben je nou?

Nu, een paar maanden later herinnert dit schrijven me aan toen. Het doet nog steeds pijn en ik ben soms nog steeds heel verdrietig. Maar nu met het vernieuwde weten dat ik met mijn verstand God mag zoeken.

 

En terwijl ik zoek heeft Hij allang gevonden…..

31 december 2020

OUD EN NIEUW

Toen ik dacht dat het jaar niet gekker kon, eindigde die toch nog met een vervelende verrassing. Nooit verwacht dat ik, net als mijn vader 2 jaar geleden, oud en nieuw zou beleven in een ziekenhuisbed....

Zo fiets je nog met je kinderen door een gure winterbries, ben je boodschappen aan het doen om alle ingrediënten in huis te halen voor de oliebollen en leg je niets vermoedend je kinderen op bed. En de volgende dag lig je ineens op de OK omdat een heel klein stukje van je lijf in protest komt en er uit wil. Juist: mijn blinde darm....


Zoals velen van ons des te meer dit jaar hebben ontdekt, is het leven erg kwetsbaar en hebben we zelf niets in de hand. Je weet gewoon niet wat de dag van morgen je brengt.... 

En wanneer je een dierbare verliest, zorgt dat er voor dat je nog bewuster wordt van het feit hoe kostbaar het leven is en diegenen met wie je het mag delen.


In de verte hoor ik het geknal van vuurwerk. Ik hoop maar en bid dat er niemand terecht komt op de kamer naast mij. Door de corona ben ik namelijk beland op de afdeling voor brandwonden en plastische chirurgie. Bedden zijn alvast op gemaakt met de verwachting dat die gevuld gaan worden. Hmmmm, misschien is dat vuurwerkverbod zo gek nog niet.....

Alleen dat juist de carbid nog wel mag is op z’n minst verbazingwekkend te noemen, want laten ze daar nou juist de meeste patiënten door krijgen.


Maar goed, wij waren als gezin al heel dankbaar dat we de Kerstdagen met elkaar mochten doorbrengen. Toch heeft de derde keer op rij de jaarwisseling een dubbele lading. Zeker nu, vanuit het ziekenhuisbed....

Maar ik ben, ondanks dit jaar, ondanks een verschrikkelijk gemis, ondanks vandaag, positief gestemd.


Wij weten niet wat het komende jaar ons brengt en eigenlijk ben ik daar maar wat dankbaar voor. Want misschien zou de moed je van tevoren al in de schoenen kunnen zakken. Of je leeft alleen maar toe naar een bepaald punt, waardoor je al die andere momenten uit het oog verliest.

Het is juist de hele weg die we gaan, die het leven zo dierbaar maakt. 

En zelfs als we door het water moeten gaan, zegt God dat Hij bij ons is. Moet je door een rivier; je wordt niet mee gesleurd. Moet je door het vuur gaan; het zal je niet verteren. Nee, zelfs de vlammen zullen je niet verschroeien. (Jes. 43:2)


Door alles heen mocht ik dit jaar leren dat hoe heftig het leven ook kan zijn, hoeveel pijn je ook kan hebben: Als je Gods aanwezigheid ziet in dit alles, ontdek je zelf dat deze tekst klopt. 

Want onze waarde ligt niet in geluk, gezondheid, blijdschap, functioneren, werk of eigenwaarde. Onze waarde ligt in wie we zijn voor God!

En als je dat weet, krijgen zelfs de tegenslagen in je leven minder vat op je. Ja, het doet pijn, maar je wordt er niet door mee gesleurd.... 


Ik wens jullie vanuit het ziekenhuis een mooie jaarwisseling met verwondering over het nieuwe jaar en je bewust van het feit dat jij een waardevol mens bent! 

23 december 2020

KERST AVOND....


De avond, of eigenlijk de dag, voor Kerst is aangebroken. En zoals velen al hebben gezegd; wat was het een raar jaar…. Wat is in deze tijd onze verwachting van Kerst? Is er na alle ziekte en moeiten die voorbij zijn gekomen wel hoop? Is er überhaupt een reden voor een feest?

Velen lopen rond met littekens van het afgelopen jaar, of misschien nog wel met een open wond die ontzettend pijn doet. Wat moet je dan in vredesnaam met de ‘gezelligheid’ van Kerst?

 

Vandaag nog had ik iemand aan de telefoon die vorige week haar benen onder het lijf vandaan had gerend in het verzorgingstehuis waar ze werkt. Een corona uitbraak onder zowel de bewoners als de werknemers was het geval en dan is het alle zeilen bijzetten voor diegene die nog gezond is en dienstbaar kan zijn. 

 

Gister sprak ik terloops iemand die tussen de ziekenhuis bezoeken door een boodschapje deed en een poging doet om ‘door te gaan’, ondanks het feit dat het leven van een familie wederom door kanker flink overhoop is gehaald.

 

Van de week sprak ik met iemand die opziet tegen de komende 2 dagen. Waar Kerst vaak als verplicht ‘leuk doen’ voelt is dat nog meer aanwezig als je het vanaf nu moet vieren zonder je partner, die nog veel te jong was om te sterven.

 

Waar is het verhaal van hoop in de donkere dagen, als je het zo hard nodig hebt? Waar kunnen we ons aan optrekken in een tijd waar zoveel duisternis zichtbaar is?

 

Jezus kwam bij ons heel gewoon, de zoon van God als mensenzoon. Al vanaf het moment van bevalling was er eigenlijk al geen plaats voor hem. Al snel na zijn geboorte moest hij vluchten en stierven er vele pasgeborenen. Zelfs toen Hij wonderen liet zien, wilden mensen niets van Hem weten. Maar Hij was vast besloten de weg te volgen die Zijn Vader Hem wees. Jezus liet in Zijn leven zien dat God sterker is dan ziekte en dood. Hij heeft mensen bevrijd en genezen. Hij ging ondanks tegenslagen door. Maar ook Hij had het nodig om met Vader te bespreken hoe het verder moest, Hij trok zich soms dagen achter elkaar terug om te vasten en te bidden. Hij had Zijn ogen gericht naar boven en een blik naar de toekomst. 

En daarom is er hoop! Hij is geboren om ons te laten zien wie God is en hoe we ons leven met Hem mogen delen. En Hij is geboren om ons te bevrijden door Zijn sterven. Door Hem hebben ook wij toegang tot God en een blik op een hoopvolle toekomst.


Het was de arm om een schouder heen, die liefde bracht.

Het zijn de bemoedigingen die gestuurd worden in tijden van ziekte en rouw. Het zijn deuren die open staan voor de mensen die alleen zijn en welkom zijn bij een ander met hun verhalen en tranen….


Je hoeft het niet te vieren, het hoeft niet verplicht gezellig te worden, dit jaar bij uitstek mag het in het klein. We mogen gedenken hoe Jezus op deze aarde kwam om ons op een dag te kunnen verlossen van verdriet, ziekte en pijn. Wat een dag zal dat zijn!

 

Maranatha!