31 december 2020

OUD EN NIEUW

Toen ik dacht dat het jaar niet gekker kon, eindigde die toch nog met een vervelende verrassing. Nooit verwacht dat ik, net als mijn vader 2 jaar geleden, oud en nieuw zou beleven in een ziekenhuisbed....

Zo fiets je nog met je kinderen door een gure winterbries, ben je boodschappen aan het doen om alle ingrediënten in huis te halen voor de oliebollen en leg je niets vermoedend je kinderen op bed. En de volgende dag lig je ineens op de OK omdat een heel klein stukje van je lijf in protest komt en er uit wil. Juist: mijn blinde darm....


Zoals velen van ons des te meer dit jaar hebben ontdekt, is het leven erg kwetsbaar en hebben we zelf niets in de hand. Je weet gewoon niet wat de dag van morgen je brengt.... 

En wanneer je een dierbare verliest, zorgt dat er voor dat je nog bewuster wordt van het feit hoe kostbaar het leven is en diegenen met wie je het mag delen.


In de verte hoor ik het geknal van vuurwerk. Ik hoop maar en bid dat er niemand terecht komt op de kamer naast mij. Door de corona ben ik namelijk beland op de afdeling voor brandwonden en plastische chirurgie. Bedden zijn alvast op gemaakt met de verwachting dat die gevuld gaan worden. Hmmmm, misschien is dat vuurwerkverbod zo gek nog niet.....

Alleen dat juist de carbid nog wel mag is op z’n minst verbazingwekkend te noemen, want laten ze daar nou juist de meeste patiënten door krijgen.


Maar goed, wij waren als gezin al heel dankbaar dat we de Kerstdagen met elkaar mochten doorbrengen. Toch heeft de derde keer op rij de jaarwisseling een dubbele lading. Zeker nu, vanuit het ziekenhuisbed....

Maar ik ben, ondanks dit jaar, ondanks een verschrikkelijk gemis, ondanks vandaag, positief gestemd.


Wij weten niet wat het komende jaar ons brengt en eigenlijk ben ik daar maar wat dankbaar voor. Want misschien zou de moed je van tevoren al in de schoenen kunnen zakken. Of je leeft alleen maar toe naar een bepaald punt, waardoor je al die andere momenten uit het oog verliest.

Het is juist de hele weg die we gaan, die het leven zo dierbaar maakt. 

En zelfs als we door het water moeten gaan, zegt God dat Hij bij ons is. Moet je door een rivier; je wordt niet mee gesleurd. Moet je door het vuur gaan; het zal je niet verteren. Nee, zelfs de vlammen zullen je niet verschroeien. (Jes. 43:2)


Door alles heen mocht ik dit jaar leren dat hoe heftig het leven ook kan zijn, hoeveel pijn je ook kan hebben: Als je Gods aanwezigheid ziet in dit alles, ontdek je zelf dat deze tekst klopt. 

Want onze waarde ligt niet in geluk, gezondheid, blijdschap, functioneren, werk of eigenwaarde. Onze waarde ligt in wie we zijn voor God!

En als je dat weet, krijgen zelfs de tegenslagen in je leven minder vat op je. Ja, het doet pijn, maar je wordt er niet door mee gesleurd.... 


Ik wens jullie vanuit het ziekenhuis een mooie jaarwisseling met verwondering over het nieuwe jaar en je bewust van het feit dat jij een waardevol mens bent! 

23 december 2020

KERST AVOND....


De avond, of eigenlijk de dag, voor Kerst is aangebroken. En zoals velen al hebben gezegd; wat was het een raar jaar…. Wat is in deze tijd onze verwachting van Kerst? Is er na alle ziekte en moeiten die voorbij zijn gekomen wel hoop? Is er überhaupt een reden voor een feest?

Velen lopen rond met littekens van het afgelopen jaar, of misschien nog wel met een open wond die ontzettend pijn doet. Wat moet je dan in vredesnaam met de ‘gezelligheid’ van Kerst?

 

Vandaag nog had ik iemand aan de telefoon die vorige week haar benen onder het lijf vandaan had gerend in het verzorgingstehuis waar ze werkt. Een corona uitbraak onder zowel de bewoners als de werknemers was het geval en dan is het alle zeilen bijzetten voor diegene die nog gezond is en dienstbaar kan zijn. 

 

Gister sprak ik terloops iemand die tussen de ziekenhuis bezoeken door een boodschapje deed en een poging doet om ‘door te gaan’, ondanks het feit dat het leven van een familie wederom door kanker flink overhoop is gehaald.

 

Van de week sprak ik met iemand die opziet tegen de komende 2 dagen. Waar Kerst vaak als verplicht ‘leuk doen’ voelt is dat nog meer aanwezig als je het vanaf nu moet vieren zonder je partner, die nog veel te jong was om te sterven.

 

Waar is het verhaal van hoop in de donkere dagen, als je het zo hard nodig hebt? Waar kunnen we ons aan optrekken in een tijd waar zoveel duisternis zichtbaar is?

 

Jezus kwam bij ons heel gewoon, de zoon van God als mensenzoon. Al vanaf het moment van bevalling was er eigenlijk al geen plaats voor hem. Al snel na zijn geboorte moest hij vluchten en stierven er vele pasgeborenen. Zelfs toen Hij wonderen liet zien, wilden mensen niets van Hem weten. Maar Hij was vast besloten de weg te volgen die Zijn Vader Hem wees. Jezus liet in Zijn leven zien dat God sterker is dan ziekte en dood. Hij heeft mensen bevrijd en genezen. Hij ging ondanks tegenslagen door. Maar ook Hij had het nodig om met Vader te bespreken hoe het verder moest, Hij trok zich soms dagen achter elkaar terug om te vasten en te bidden. Hij had Zijn ogen gericht naar boven en een blik naar de toekomst. 

En daarom is er hoop! Hij is geboren om ons te laten zien wie God is en hoe we ons leven met Hem mogen delen. En Hij is geboren om ons te bevrijden door Zijn sterven. Door Hem hebben ook wij toegang tot God en een blik op een hoopvolle toekomst.


Het was de arm om een schouder heen, die liefde bracht.

Het zijn de bemoedigingen die gestuurd worden in tijden van ziekte en rouw. Het zijn deuren die open staan voor de mensen die alleen zijn en welkom zijn bij een ander met hun verhalen en tranen….


Je hoeft het niet te vieren, het hoeft niet verplicht gezellig te worden, dit jaar bij uitstek mag het in het klein. We mogen gedenken hoe Jezus op deze aarde kwam om ons op een dag te kunnen verlossen van verdriet, ziekte en pijn. Wat een dag zal dat zijn!

 

Maranatha!

16 november 2020

PIJN

Onze dochter zit met pret oogjes op de stoel af te wachten. Het onbekende tegemoet, maar ze heeft er zin in. ‘Tel straks tot 10. En dat mag je heel hard doen!’ Ze twijfelt, dat is toch gek. Waarom zou ik hardop door een winkel tot 10 tellen? We beginnen te tellen: ‘1,2,3,4’ (pang)......met enige aarzeling en een trek om haar mond: ‘5...,6...,7...,8...,9...,10...’ Ze kijkt me afwachtend en enigszins verward aan. Alsof ze me wil zeggen: ‘En nu???’ 

Ik klap in mijn handen en prijs haar om haar moed. ‘Lieverd, je hebt nu oorbellen! Ze zitten er al in. Kom, we gaan in de spiegel kijken!’ In de spiegel kijkt ze vol verwondering naar haar oorbellen en concludeert: ‘Het deed best wel pijn.’ Ik kon niets anders zeggen dan: ‘Ja lieverd, het deed ook pijn...’

Vijf jaar was ik, net als onze mooie meid, toen ik gaatjes kreeg. Ongetwijfeld deed het pijn, maar ik kan me er niets meer van herinneren. Mijn vader zat naast me en daar zat ik dan als klein meisje, op een kruk in de winkel. Niet tot 10 tellen, gewoon er doorheen schieten en ze zaten. Papa nam de pijn niet bij me weg, maar het feit dat hij naast me zat was genoeg.

Een pijn die je je niet meer kan herinneren..... Juist daarom hebben we ervoor gekozen om onze dochter nu al gaatjes te geven. Om haar nog even te kunnen behoeden voor pijn die je je blijft herinneren. Want in de loop van je leven kom je er vanzelf achter dat er pijn bestaat dat littekens achter laat en pijn die nooit helemaal over zal gaan. Dat er pijn is dat zo weer over is, maar dat er ook pijn is waar je dwars doorheen moet, voordat het een plekje vindt waar het je leven niet meer compleet beheerst. 

Pijn is er in zoveel verschillende gradaties. Van klein tot groot, kortstondig en uitgerekt over een periode of zelfs een hele fase in je leven. En het kenmerkt zich ook op heel verschillende manieren; lichamelijk, geestelijk, in ziekte, bij verlies.... Sommige mensen ontdekken al veel te jong wat echte, grote, levens veranderende pijn inhoudt. Anderen hebben het geluk dat ze dat pas later in hun leven ontdekken.

Maar pijn en verdriet geeft ook iets: Het geeft je een nieuwe kijk op het leven, empathie voor een ander die pijn ervaart, extra dankbaarheid voor het goede in je leven, een beter zicht op wat écht belangrijk is en je leert jezelf in het omgaan met pijn op een heel andere manier kennen.

Het verleden kan pijn doen, het heden kan pijn doen en in de toekomst kan het zomaar gaan gebeuren dat je pijn zal ervaren. Weet dan dit: Doe het niet alleen! Praat er over met mensen die dichtbij je staan en leg jezelf geen lat op. Er is geen handboek voor het omgaan met pijn; luister naar je hart en je lichaam. Je bent op unieke wijze gemaakt. Als je goed luistert, dan weet je wat je nodig hebt!

En één ding is zeker: dwars door de pijn heen is God bij je. Hij haalt je pijn niet per se weg, maar de wetenschap dat Hij naast je zit is genoeg!