12 januari 2018

ALS IK VAL, ZAL IK WEER OPSTAAN.


Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar het eerste deel van de tekst vind ik nog al wat…. Op één of andere manier lees ik achter deze zin meteen een uitroepteken. En het doet me ook enigszins denken aan een bekende Groningse uitspraak bij mijn ouders thuis: ‘Nait soezen, moar deurbroezen!’
Er zit een gevoel van ‘moeten’ in, waar je haast wat geïrriteerd van kan raken.
Als je valt, in letterlijke of figuurlijke zin, heb je lang niet altijd het idee dat er een moment gaat komen dat je zal opstaan. Sterker nog: soms heb je het gevoel dat je nooit weer op zal staan….
En soms wil je wel eens even zeuren of er even bij stilstaan dat iets even niet helemaal goed ging. En ik denk ook dat het goed is om na een val niet meteen door te gaan, maar om er bij stil te staan wat er is gebeurd.

Ongemerkt heb ik me de Groningse nuchterheid eigen gemaakt in mijn jeugd.  Dat zorgde ervoor dat ik al snel vond dat ik me niet moest aanstellen en gewoon door moest gaan. Kiezen op elkaar en doorgaan…. Na verloop van tijd kwam er dan vaak een moment dat de bom barstte, dan kwamen alle opgekropte emoties er in één keer uit, samen met een heleboel oude koeien en een hoop onzin.
Doordat ik een man heb die zijn emoties wel benoemt, leerde ik langzamerhand om balans te vinden in het uiten van mijn emoties. En ik moet zeggen dat die heftige emotionele uitbarstingen nog maar zelden voorkomen.

De tekst uit Micha wil helemaal niet zeggen dat we na een val meteen weer op moeten staan. Deze tekst zegt dat er een tijd komt dat je zal opstaan, want in het donker, zal God je licht geven!
Hoe uitzichtloos het soms ook lijkt, hoe ontmoedigd je soms ook bent, wanneer je God Zijn gang laat gaan, zal Hij je Zijn licht geven.

Het mooie vind ik dat vooraf aan dit vers Micha het volgende schrijft: ‘Maar ik zal blijven vertrouwen op de Heer. Ik zal wachten op de God die mij redt. Mijn God zal mij horen roepen.’ (Micha 7:7)
Dit spreekt een vertrouwen uit en vanuit dit vertrouwen is er een ‘weten’ dat je na een val weer zal opstaan, omdat God er bij is!

De campagne ‘Hey! Het is oké, maak depressie bespreekbaar!’ is van start gegaan. Mensen die me al langer volgen weten dat in ons gezin het gevecht gaande is tegen psychische ziekte en depressie. En het is heel goed om dit bespreekbaar te maken, want dat geeft mensen de kans om het te begrijpen, ook al kunnen ze zich er zelf niets bij voorstellen.
Ik voel me door onze situatie erg verbonden met de verzen uit Micha. Ik merk de laatste tijd zo’n vertrouwen in Gods aanwezigheid en de onmenselijke rust die ik heb, geeft me dat vertrouwen. En daarom heb ik het geduld om God hierin Zijn werk te laten doen, want ik weet dat Hij ons hoort.

Ook dit jaar gaan we weer een nieuw traject in van een behandeling. De afgelopen jaren zien we in onze strijd ook steeds weer het vallen en opstaan terug komen. Net wanneer je denkt dat het weer de goede kant op gaat, ontdek je dat andere dingen zichtbaar worden waaraan nog hard gewerkt moet worden. Dat voelt dan weer als vallen….
Maar als ik het grotere plaatje bekijk, dan denk ik dat we zo’n 2,5 jaar geleden zijn gevallen en in de afgelopen jaren stukje voor stukje bezig zijn om op te staan!
Soms val je en is het een heel proces voordat je weer rechtop staat. Maar dat proces zorgt er dan denk ik wel voor dat wanneer je weer staat, je steviger op je benen staat!

Wat is het een genade dat we de weg die we gaan, niet alleen hoeven te gaan, want:
‘U bent voor mij als een lamp, Heer, want U brengt licht in mijn duisternis. Met U durf ik een heel leger aan. Met U spring ik over een muur. Wat God doet is volmaakt. Wat Hij zegt is altijd te vertrouwen. Hij beschermt iedereen die naar Hem toe komt voor hulp. Er is geen andere God dan de Heer! Er is geen andere rots dan onze God! Alleen Hij is de rots onder onze voeten. Hij maakt mij sterk. Hij zorgt ervoor dat ik alles aan kan. Hij maakt mijn voeten zo behendig als die van een hert. Zelfs op de hoogste toppen zorgt Hij dat ik stevig sta. Hij leert me hoe ik moet strijden, zodat ik koperen bogen kan spannen.’ (Psalmen 18:29-35)

Op hetzelfde moment dat ik dit schreef en de tekst bij deze foto maakte, maakte mijn vriendin Francien de onderstaande foto met tekst! Zo passend bij elkaar en daarom voeg ik het hier toe! God heeft iets met ons te delen; met de zonnestralen door de wolken heen, door Zijn woord en door liederen.

www.walkingbygrace.nl


30 december 2017

WAT DE TOEKOMST BRENGE MOGE...



Een tekst van een oud lied dat van alle tijden is! Ik weet wat voor jaar wij hebben gehad en ik weet wat voor jaar een aantal van jullie hebben gehad.

Sommigen van jullie zijn zonder pardon op straat gezet, zonder duidelijke aanleiding. Wat onzekerheid met zich mee bracht en onrust financieel, maar zeker ook geestelijk. Anderen hoorden dat een dierbare of zelfs dierbaren ernstig ziek zijn, zelfs ongeneeslijk…. En er waren ook mensen die afscheid moesten nemen van een geliefde…
Weer anderen zagen hun relatie in rook opgaan en moesten staande blijven om hun kinderen houvast te bieden.
De een moest opklimmen uit een geestelijk dal, de ander viel weer terug en moest alle zeilen bijzetten om weer aan een stabiele basis te bouwen.
Sommigen van jullie kregen op het werk meer voor de kiezen, dan je behoort te krijgen.
Weer anderen moesten dealen met een kwaal die een ander niet ziet, maar die dag en nacht zoveel energie van je vreet dat je dagelijks hoopt op een wonder.
En dan nog die mensen die hun partner zien strijden tegen een ziekte, niet wetende waar het heen gaat en vaak machteloos aan de zijlijn staan om hem of haar bij te staan.
Sommigen kregen moeilijkheden te verduren in familierelaties, wat altijd kwetsbaar is en enorm veel pijn doet, omdat het je wortels raakt.

Maar er waren ook mensen die de liefde van hun leven leerde kennen en iets mochten ervaren wat ze nog nooit eerder hebben ervaren.
Er waren echtparen die dit jaar zwanger raakten of een kindje mochten krijgen.
Sommigen vonden een nieuwe baan, anderen behielden de baan die ze zo graag beoefenen.
Er waren mensen die druk bezig zijn met een studie en positieve resultaten behalen!
En er waren echtparen die een huwelijksjubileum mochten vieren.
Mensen die lichamelijke vooruitgang mochten boeken, ook al leek het soms langzaam te gaan.
En zij die vanuit een psychisch dal zichzelf letterlijk en figuurlijk mochten zien groeien!
Sommigen van jullie vonden een nieuwe uitdaging om mee aan de slag te gaan.
Weer anderen ontmoette nieuwe vrienden, wat de soms zo eenzame momenten mocht opvullen. 
En dan nog zij, die ondanks alles ’s ochtends toch op konden staan met een gelukkig gevoel.

Sommigen van jullie hadden meerdere van dit soort momenten, zowel positief als negatief. Bij anderen leek het alsof alle moeiten in 1 jaar samen leken te vallen, terwijl de ander een jubeljaar achter de rug heeft.
Hoe dan ook, als je dit leest, weet dan dat je gezien bent! Gezien in je pijn, gezien in je verdriet, gezien in je vreugde, gezien in je plezier.
En zeker niet alleen door mij, of door de mensen in je nabije omgeving, maar vooral door je Hemelse vader, die met je meehuilde op de verdrietige momenten en met je meelachte toen je genoot!

Ik hoop dat je voor het komende jaar de volgende tekst met mij mee kan zingen. Wat een ontzettend rijke tekst en wat een waarheid zit er in dit lied!
Ik weet dat op de weg die wij het komende jaar voor ons hebben, dit lied mijn lijflied wordt!

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heeren hand;
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalmen moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft geloven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
Als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand'len,
dat alleen de weg niet vindt:
neem mijn hand in Uwe handen
en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand
loop ik met gesloten ogen
naar het onbekende land.
Tekst: Jacqueline E. van der Waals

Ik wens je heel veel goeds voor 2018!   

Liefs Anita….

20 december 2017

EEN ZOON IS ONS GEGEVEN

(Fotograaf: Joas de Graaf)
Zo’n 700 jaar voor Zijn komst schreef Jesaja al over Jezus! Dat is toch heel wonderlijk! Een man die de gave van profeteren heeft gekregen, zijn naam betekent ‘De Heere redt’ en hij kondigt aan dat Jezus eens zal komen, al ver voordat iemand kon weten dat God een reddingsplan heeft met Zijn schepping.
De Bijbel is toch een heel bijzonder boek, waarin Gods grootheid en alwetendheid iedere keer weer verbazingwekkend aan het licht komt.

Jesaja kon niet weten dat wij, ruim 2700 jaar later zijn woorden nog zouden lezen. Maar God wist dat wel. Hij had toen een reden om in die tijd de mensen te vertellen over het plan dat God had met de wereld en tegelijkertijd wist Hij dat wij die woorden nu ook nog zouden lezen.

De woorden van deze tekst raken me diep…. Een Zoon is ons gegeven. God gaf zijn Zoon, Jezus verliet de hemel en de directe nabijheid van God om ons voor te gaan. Voor te gaan in nederigheid, in trouw, in liefde, in goedheid, in gebed, in gehoorzaamheid, in afhankelijkheid.
Hij kwam niet alleen om te sterven voor onze zonden, Hij kwam ook om ons te leren hoe we kunnen werken aan Zijn Koninkrijk hier op aarde.

Ik merk zelf wanneer ik daar bewust mee bezig ben, door me nederig op te stellen, door trouw te zijn naar God, door afhankelijkheid van God, dat ik niet alleen dichter bij God kom, maar dat God vooral ook dichter bij mij komt. Ik zit hierin in een nieuwe fase, waarin God in de meest dagelijkse dingen me dingen laat doen. En me in bepaalde situaties een onmenselijke rust geeft die ik absoluut niet van mezelf heb.
Het is heel bijzonder om God dichterbij te ervaren. En laatst moest ik er eigenlijk ook heel hard om lachen….

Ieder mens in mijn directe omgeving zal kunnen beamen dat de was doen niet een van mijn hobby’s is. En met een gezin van 7 is dat best onhandig, want dagelijks zou ik het moeten tegenkomen. Maar ik ben heel goed in uitstellen, want wat vandaag niet komt, komt morgen wel weer…
Laatst wilde ik even lekker gaan zitten om alle ideeën in mijn hoofd uit te werken op papier en ineens was daar God die zei: ‘Eerst de was!’ Nou, daar zit je dan…. Met het voorgaande verhaal snap je dat dit nooit mijn eigen idee kon zijn, dus het moest God wel zijn die mij even op de prioriteiten wees. Ik heb er even heerlijk om gelachen en heb met een glimlach op mijn gezicht de was zitten vouwen.

Misschien vind je dit wel een heel gek voorbeeld en verwacht je God helemaal niet in dit soort simpele zaken, maar ik geloof dat God juist de simpele dingen in ons leven gebruikt om steeds duidelijker Zijn stem te leren verstaan. Als ouders zet je je kind van 5 jaar ’s ochtends toch ook niet op de fiets om het zelfstandig naar school te laten fietsen? Jaren fiets je met je kinderen mee, om ze op den duur steeds grotere opdrachten te geven, omdat je merkt dat ze dit kunnen en begrijpen. Ze hebben je stem verstaan en weten hoe ze in bepaalde situaties kunnen handelen.

Ik denk dat één van de redenen is dat wij de woorden van Jesaja vandaag nog steeds kunnen lezen, dat we in deze verwijzing naar Jezus kunnen ontdekken hoe groot God is en dat Hij echt de heerschappij op Zijn schouder heeft! Hij heeft alles in Zijn hand. Hij gaf toen al een verwijzing naar hoop voor de toekomst en geeft ons nu zicht op Zijn plan en Zijn Koninkrijk!

Ik zet graag mijn hart open in de ogenschijnlijk kleine opdrachten die Hij voor mij heeft in Zijn Koninkrijk, want ook in het kleine wordt Hij zichtbaar!

Gezegende kerstdagen! Wat een grote Verlosser hebben wij!!!